|
MIJA ALEKSIĆ Milosav-Mija
Aleksić je pozorišni, filmski i televizijski glumac. Rođen je u Gornjoj
Crnući kod Rudnika, 26. septembra 1923. godine, kao četvrto dete Sinđe
i Velimira Aleksića, poreklom iz graničnog pojasa Crne Gore i
Hercegovine. Otac je seoski ćata i muzičar, a majka domaćica. 1933.
se porodica seli u Kragujevac i tu se Mija prvi put susreće sa glumom,
putem profesorke. Uoči rata, kada u Kragujevcu gostuje tada čuveno Životićevo
pozorište, Mija uskače u ulogu crnčeta. Pohađa kragujevačku Gimnaziju
i uspešno izbegava streljanje đaka 20. oktobra 1941. Već 1943. počinje
njegova profesionalna glumačka karijera: u martu njegovo je ime upisano u
matičnu knjigu Srpskog narodnog pozorišta Okruga kragujevačkog. Igra
manje uloge u Sterijinoj Pokondirenoj
tikvi i Nušićevom Običnom čoveku.
U
septembru 1949. po službenoj dužnosti je premešten u Narodno pozorište
u Beogradu. Prva značajnija uloga je Sterijin Aleksa u Laži i
paralaži. Iste godine počinje da deluje u radio-emisiji Veselo
veče kao Rafajlo Raf Maksić, a 1950. debituje na filmu, u
kratkometražnom Muva Branka Ćelovića.
U međuvremenu u Narodnom ostvaruje još značajne kreacije kao Štapina u
Šekspirovom komadu Mnogo buke ni
oko čega i Spinto u Šoovom Androleksu
i lavu. 1952.
napušta Narodno i prelazi u glumački moćno Jugoslovensko dramsko pozorište.
Ređaju se uloge: Jaša u Čehovljevom Višnjiku,
Proka Purić u Nušićevoj Ožalošćenoj
porodici i Ževakin u Gogoljevoj Ženidbi.
U dugometražnom filmu je prvi put nastupio u Opštinskom detetu (1953) Puriše Đorđevića. 1956. se prvi put oženio.
Brak mu je doneo sina Borišu s kojim će nastupiti u filmu Dr
(1962) Soje Jovanović. Godina
1959. je prelomna za njega. Doživljava težu saobraćajnu nesreću,
dobija ulogu Pometa u velelepnoj režiji Dunda
Maroja Bojana Stupice (premijera je bila 10 godina ranije i ulogu
Pometa je dotle igrao rano preminuli Jozo Laurenčić), i počinje da igra
na televiziji, u prvoj seriji TV Beograd, Servisna
stanica Radivoja Lole Đukića i Novaka Novaka koja je emitovana dve
godine (u 19 epizoda) uživo. Likom v.d. Rake postiže ogromnu popularnost,
kod nas do danas neprevaziđenih razmera. Posle ove serije, nastupa, često
u paru sa svojim glumačkim sabratom-komičarem Miodragom Petrovićem-Čkaljom,
u nizu Đukićevih serija jednake popularnosti, npr. serija Ogledalo
građanina Pokornog (1963) i druge. Nažalost, ogroman broj njegovih
televizijskih uloga, naročito u Đukićevim serijama, nije sačuvan.
Postoje samo neki filmovi koje je Lola Đukić uradio po motivima svojih
serija. Pored
uloga u Jugoslovenskom dramskom, početkom 60-ih sa uspehom gostuje u
Ateljeu 212 kao Provokator u Policajcima
Mrožeka. Dobio je 1960. posebnu novčanu nagradu za ulogu Marisava u
filmu Drug predsednik centarfor Žorža
Skrigina. Neposredno potom dobija i Oktobarsku nagradu za Prisipkina u Stenici
Majakovskog.
Ređaju
se nove kreacije: Sirano de Beržerak, Vule Pupavac u Podvali Milovana Glišića. Početkom 70-ih sve je više u Nušićevim
komedijama: Jovanča Micić u Putu
oko sveta, Jevrem Prokić u Narodnom
poslaniku, Agaton u Ožalošćenoj
porodici. Tu je i Šekspirov Ričard
III. Na televiziji ostvaruje velike kreacije u serijama Deset
zapovesti Lole Đukića (kao Bokče) i Diplomci
Siniše Pavića (r. Nebojša Komadina, kao Sima Bumba). I sve moguće
nagrade ga sustižu: Sterijina, Ćuran na Danima komedije u Svetozarevu,
Sedmojulska. Nažalost, na vrhuncu karijere, doživljava tešku porodičnu
tragediju – gubitak sina Boriše, i od tada počinje da poboljeva i da
se polako povlači sa scene. 1977.
je penzionisan. 1982. dobija značajno glumačko priznanje za životno
delo Dobričin prsten. Više ne
nastupa u pozorištu, malo zbog bolesti, a malo i što ga više reditelji
ne zovu. Na filmu tek povremeno odigra po koju ulogu. 1990. postaje prvi
dobitnik nagrade “Branislav Nušić” za životno delo glumcu-komičaru.
1992. odigraće svoju zadnju filmsku ulogu u filmu Tango
argentino Gorana Paskaljevića, za koju dobija Grand Prix na festivalu
u Nišu. Zbog bolesti će odustati i od projekta za koji se glumački
posebno zagrejao: uloge Starca sa Mirom Stupicom u Stolicama
Ežena Joneska. Umire u Beogradu, 12. marta 1995. Sahranjen je u Aleji
velikana, na Novom groblju. Ostvario je ukupno 140 pozorišnih uloga,
najviše u Narodnom i u Jugoslovenskom dramskom pozorištu, te u
Kragujevcu i kao gostujući glumac u Ateljeu 212 i Humorističkom pozorištu.
Danas se na susretima “Joakim Vujić” u Kragujevcu dodeljuje nagrada
“Mija Aleksić” za najbolju predstavu. Autentičan
pozorišni, filmski, estradni i rtv-umetnik širokog dijapazona, kreator
smešnog protkanog setom, znao je da udahne život i u najneuverljivije
tekstove. Često prekoravan da bez mere rasipa talent, Aleksić ipak dostiže
sam vrhunac glumačkog stvaralaštva u toku svoje karijere. Jedan je od
retkih glumaca sa ovih prostora koji je podjednako bio zastupljen u svim
medijima: pozorištu, filmu, tv-u, estradi, a na televiziji je bio pionir
i sigurno do danas najpopularnija ličnost na malim ekranima. FILMOGRAFIJA: 1.
Muva (1950, kratkometražni), Branko Ćelović 2.
Opštinsko dete (1953), Puriša Đorđević 3.
U mreži (1956), Bojan Stupica 4.
Jedini izlaz (1958), Vicko Raspor 5.
Gospođa ministarka (1958), Žorž Skrigin 6.
Te noći (1958), Jovan Živanović 7.
Pogon B (1958), Vojislav Nanović 8.
Drug predsednik centarfor (1960), Žorž Skrigin 9.
Ljubav i moda (1960), Ljubomir Radičević 10.
Bolje je umeti (1960), Vojislav Nanović 11.
Prvi građanin male varoši (1961), Puriša Đorđević 12.
Nema malih bogova (1961), Radivoje-Lola Đukić 13.
Eci peci pec (1961, kratkometražni), Dušan Makavejev 14.
Pedagoška bajka (1961, kratkometražni), Dušan Makavejev 15. Sreća u torbi (1961), Lola Đukić 16.
Leto je krivo za sve (1961), Puriša Đorđević 17.
Srešćemo se večeras (1962), František Čap 18.
Dr (1962), Soja Jovanović 19.
Muškarci (1963), Milo Đukanović 20.
Čovek iz hrastove šume (1964), Mića Popović 21.
Narodni poslanik (1964), Stole Janković 22.
Na mesto, građanine Pokorni! (1964), Lola Đukić 23.
Provereno, min njet (1965), Zdravko Velimirović 24.
Doći i ostati (1965), Branko Bauer 25.
Devojka (1965), Puriša Đorđević 26.
Mrtvim vstop prepovedan (1965), Vladimir Carin 27.
San (1966), Puriša Đorđević 28.
Pre rata (1966), Vuk Babić 29.
Sretni umiru dvaput (1966), Gojko Šipovac 30.
Skupljači perja (1967), Aleksandar Petrović 31.
Nož (1967), Žika Mitrović 32.
Jutro (1967), Puriša Đorđević 33.
Bokseri idu u raj (1967), Branko Ćelović 34.
Mali vojnici (1967), Bahrudin Čengić 35.
Sirota Marija (1968), Dragoslav Lazić 36.
Pusti snovi (1968), Soja Jovanović 37.
Podne (1968), Puriša Đorđević 38.
Biće skoro propast sveta (1968), Aleksandar Petrović 39.
Quo vadis, Živorade (1968), Milo Đukanović 40.
Krvava bajka (1969), Tori Janković 41.
Ubistvo na podmukao i svirep način i iz niskih pobuda (1969), Žika
Mitrović 42.
Biciklisti (1970), Puriša Đorđević 43.
Uloga moje porodice u svjetskoj revoluciji (1971), Bahrudin Čengić 44.
Užička republika (1974), Žika Mitrović 45.
Pavle Pavlović (1975), Puriša Đorđević 46.
Beštije (1977), Živko Nikolić 47.
Rad na određeno vreme (1980), Milan Jelić 48.
Ljubi, ljubi, al’ glavu ne gubi (1981), Zoran Čalić 49.
Maratonci trče počasni krug (1982), Slobodan Šijan 50.
Čovek sa četiri noge (1983), Lola Đukić 51.
Varljivo leto ’68 (1984), Goran Paskaljević 52.
Tesna koža 3 (1988), Aleksandar Đorđević 53. Tango argentino (1992), Goran Paskaljević LITERATURA: Anonim, Mija Aleksić, Beograd 1965; Anonim, Mija Aleksić, Beograd 1974; Dragovan Jovanović (urednik), Mija Aleksić, Beograd 1983; Milosav-Buca Mirković, Mija Aleksić – Vilovnjak sa istočnih strana, Beograd, 2001.
Marko
Misirača |
Čaplinovski
impostrirana uloga ujka Blagoja u filmu Dr
po Nušiću, doneće mu i Zlatnu arenu u Puli. 1964, pored niza lakih
komedija,